Απόψεις περί κατάληψης

Όπως μπορείτε να δείτε στις πληροφορίες για μένα, carefully placed στην πάνω-αριστερή γωνιά του παρόντος ιστολογίου, είμαι μαθητής (όχι για πολύ ακόμα). Και, όπως η πλειοψηφία των Ελλήνων μαθητών, κάθε χρόνο έχω να αντιμετωπίσω το "κύμα" των καταλήψεων. Διαφέρω όμως από τους περισσότερους στο ότι προτιμώ το σχολείο ανοιχτό.

Ξεπερνώντας την αρχική έκπληξη, μπορείς, αγαπητέ αναγνώστη, να θαυμάσεις το εν Γκουγκλ Ντωκς ευρισκόμενο κείμενο που έγραψα όταν είδα ότι οι "γνωστοί άγνωστοι" του σχολείου μου αποφάσισαν (δημοκρατικότατα, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις) να του βάλουν λουκετάκι.

Τι έλεγα; Α, ναι, το κείμενο (το οποίο ήρθε ως απάντηση σε αυτό).

Ψηφίσαμε λοιπόν όλος ο λαός του σχολείου (για την ακρίβεια περίπου τα 2/3), αφότου βέβαια αυτό είχε κλείσει, για το αν θέλαμε να κλείσει το σχολείο (λογικό, eh?). Πολλοί ψήφισαν να ανοίξει για να πάνε πενταήμερη (προσπαθούμε να την κανονίσουμε Νοέμβριο), οπότε, για πρώτη φορά ίσως στα χρονικά του σχολείου, υπερίσχυσαν οι "κατά" της κατάληψης.

Όλα καλά, λοιπόν, (γκουχ, γκουχ), μέχρι που, την επόμενη μέρα, το σχολείο ήταν ξανά κλειστό. Γιατί; Α, μα επειδή έπρεπε να αποδειχτεί ότι η ψοφοφορία δεν έγινε σωστά!
Πρώτα και για λίγο χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα το ότι ψηφίσαμε λέει μόνο τα 2/3, οπότε η οριακή διαφορά με την οποία επικράτησαν τα "κατά" μπορεί να μην εξέφραζε το σύνολο (σχόλιο δικό μου: το οποίο σύνολο εκείνη την ώρα δεν έπρεπε να βρίσκεται πουθενά αλλού εκτός από το σχολείο).
Στο παραπάνω σχόλιο βασίζεται η εικονίτσα που ανάρτησα σε ευκρινές σημείο, αλλά και στο ίντερνετ (right χίαρ)
Αργότερα ως επιχείρημα χρησιμοποιήθηκε το ότι κάποιος κάπου κάποτε (ενώ ήταν μπροστά όλο το 15μελές και μερικοί "άσχετοι") έκανε νοθεία. Ποιος; Ε, κάποιος δεν θα το έκανε; Αποδείξεις; Ε, δεν ξέρω, μου το 'πανε. Ή θα μπορούσε.
(εδώ σκόπευα να δώσω αυτό, αλλά με πρόλαβε η αστυνομία, υπό το φόβο επέμβασης της οποίας η κατάληψη διαλύθηκε...)

Ποιητικό συμπέρασμα:
Το καλό είναι ότι τα αιτήματα σχεδόν άξιζαν να αγωνιστούμε για αυτά (σχεδόν γιατί δεν ήταν συγκεκριμένη πρόταση αλλά γενικολογίες).
Το κακό είναι ότι επιλέχθηκε η λάθος μορφή αγώνα. Και μόνο αυτή.

Το καλό είναι ότι μέσα στην άχρηστη (βλ πιο πάνω) παρανομία (που αποτελεί η κατάληψη) αντιδράσαμε δημοκρατικά, δηλαδή ψηφίσαμε.
Το κακό είναι ότι πολλοί -αν όχι οι περισσότεροι- ψήφισαν με λάθος κριτήρια (βλ το κλασικό "Γιούπι! Χάνουμε μάθημα", καθώς και αυτό που γράφω αμέσως από κάτω).

Το καλό είναι ότι για πρώτη φορά η κατάληψη καταψηφίστηκε.
Το κακό είναι ότι πολλοί ψήφισαν "κατά" επειδή λόγω κατάληψης θα χάναμε την 5ήμερη.

Το καλό είναι ότι η ψηφοφορία έγινε πιο αξιόπιστα από ποτέ (τσεκάροντας στους καταλόγους ποιοι ψήφισαν και με καταμέτρηση του 15μελούς -την οποία παρακολουθούσε όποιος ήθελε).
Το κακό είναι ότι οι καταληψίες είπαν ότι έγινε νοθεία από τους "κατά" (το οποίο είτε ισχύει και δείχνει πόσο πίσω είμαστε είτε δεν ισχύει και δείχνει πόσο "φιλαλήθεις" μπορούν να γίνουν οι φασίστες).

Το καλό είναι ότι τελικά το σχολείο άνοιξε.
Το κακό είναι ότι για να γίνει αυτό χρειάστηκε η αστυνομία να φτάσει σχεδόν (απ' όσο ξέρω) μέχρι το κατώφλι του.

Και εδώ να παρατηρήσω ότι συμφωνώ με το ελληνάκι όταν γράφει ότι:
Όμως μέχρι να γίνει αυτό [ξεσηκωθούν όλα τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια με σοβαρά αιτήματα, όπου μαθητές και φοιτητές θα ξημεροβραδιάζονται έξω από το Υπουργείο Παιδείας και Αστρολογίας επί μία ολόκληρη σχολική χρονιά χωρίς να τους νοιάζει αν θα χάσουν ένα χρόνο από τη ζωή τους ή το καθημερινό βόλεμά τους], και αν ποτέ γίνει, η έννοια της κατάληψης θα έχει απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό που, στην καλύτερη, όλοι θα γελάνε μαζί τους. Στη χειρότερη, η βίαιη καταστολή θα θεωρείται φυσιολογική αντίδραση του Κράτους και κανείς δεν θα την κατακρίνει. Ανάμεσα στις μπαρούφες των αριστεριστών άλλωστε, υπάρχουν και αρκετά σωστά πράγματα. Ένα από αυτά είναι η περιοδικά αυξανόμενη κοινωνική αποδοχή ολοκληρωτικών πράξεων στο όνομα της αποκατάστασης της «Δημοκρατίας».